چارلی جانم ، آبی کمرنگ روز های بی رمق و سردم ، مهربانم ، سلام! روزها و هفته ها و ماه ها سپری شده و فاصله ها دلگرمی امان را به آن دورتر ها برده، اما خب من هنوز به داشتنت و خواندن چند خط نامه ام مومن ام....همانطور که در روزهای برفی با آینده ای نامعلوم با همه ی درماندگی هایم با همه شلوغی هایت، برایت نوشتم و به خاطرم خواندی و شنیدی...چارلی گفته بودم که از فرایند بزرگ شدن هیچ نمیدانستم؟ نه؟ ای کاش گفته بودم ....به تو گفته بودم...چشم باز کردم ، بزرگ شده بودم! چطور بود؟... مثل عبور از تنگنای سیاه لوله های بخاری! باورم کن چارلی! دوده های سیاه، جسم و جان و روحم را سیاه کرده

بهتر است از نود و چهاری ای که فقط چهار روز مانده تا تحویل اش به بهار نود و پنج، برای خودم و روزهای خوب در راه و به قول دوستان "با تپش های تند تر و آدرنالین بیشتر" چیزی از سهمم بردارم و ببرم...چیزی که مرا وادار کند به بهتر دیدن ، وسیع تر دیدن ، چیزی که مرا به هراس از تکرار گذشته وادارد...چیزی به اندازه همین تسلسل واژه ها که عجیب واژه ها در زندگی من تاثیرگذار و معجزه گرند...نود و چهاری که دارد می گذرد من را با نوع "آدمیت" بیشتر آشنا کرد...در کنار گذراندن درس های چند واحدی علوم پزشکی ، به میزان زیادی آدمیت و "لطف به انواع عتاب آلوده" را شناختم! مدت زیادی را در تاریکی

خانم دکتر یا آقای دکتر روانپزشکی که احتمالا اینجا را میخوانی و به حرف هایم بها میدهی ، تو را خطاب قرار میدهم که چهار صباحی بیشتر از غیر با افراد معلوم الحالی چون من سر و کارت افتاده! من "پیچ" خورده ام! کل اصل مطلب و بیماری ام همین "پیچ" است! من و هندزفری ام ! البته گمان کنم که او گره خورده و من پیچ اما چه فرقی دارد؟ همه اش بازی با کلمات است! میتی هم میگفت که من دچار پیچیدگی های ذهنی ام! دو روز است به این کشف و شهود رسیده ام که نه تنها ذهنم که کلِ وجود و کار و درس و همه و همه چیییییزم پیچ خورده و من در گل به فتح کسره مانده ام! متمرکز عمل نمیکنم و از خودم و این نوع بی

ب این دوستان بهتر از آب روان فکر میکنم که درگیر تقلید و بی خویشتنی شده اند. اصولا آدم ها یا خودشان هستند و یا نیستند ! آدم خوب و بد نداریم. اگر به ذات خویش ، به خویشتن خویش پناه ببریم جهان نقطه عطف خلا امروزیست. خلا ادراک و فهم و تناسب. در متن پیام های گاه به گاهمان میشود حس کرد انزوای آدم بی خویشتن زندگی امروزم را. هر بار خواستم مجابش کنم نشد ، نتوانستم ، نه با او آنقدر صمیمی هستم که میم و الف و نه آنقدر دوستش دارم که آدم های قبل از من زندگی اش.تنها میان خود و خویشتن سعی میکند....